Leste duro Mar bravo.

Curiscadas da choiva.

A noite vai rubindo

cabaleira na sombra.

As fortes ás tendidas,

inquedadas, sin rumbo, silenzosas,

levadas polo vento

déixanse i as gaivotas.

Salseada e batida das escumas,

de lombo en lombo das hinchadas olas,

a vela a catro rizos, bolinando,

coa quilla ó descuberto, vai a dorna!

A dorniña pulpeira

durmirá mar afora...

O patrón unha man aferrollada

na caña do timón, outra na escota,

Leva os ollos chantados

nos cons ergueitos da lonxana costa.

Ferve o mar. Brua o vento...

¡Probe da dorna!

Un refacho asubiante

abate a verga e tronza o palo, as cordas

estalan, e un instante ábrese a vela

e cai a plan no mar...

Galgan as olas

ouvenando roncas, como cans famentos

en asalto dos cons...

¡Probe da dorna!